Diyabetik ve Diyabetik Olmayan Hastalarda Başarılı Kronik Total Koroner Oklüzyon Revaskülarizasyonu Sonrası Aritmik Sonuçlar

Amaç: Bu çalışma, başarılı kronik total oklüzyon (CTO) perkütan koroner girişimi (PCI) sonrasında diyabetik olmayan ve diyabetik hastalar arasındaki aritmojenik olayların görülme sıklığını karşılaştırmayı amaçladı.
Yöntem: Bu prospektif kohort gözlemsel çalışmaya, en az bir CTO lezyonu bulunan ve başarılı revaskülarizasyon uygulanan 170 hasta dahil edildi. Hastalar iki gruba ayrıldı: diyabetik grup (n=70) ve diyabetik olmayan grup (n=100). Tüm hastalara ayrıntılı öykü alma, genel fizik muayene, laboratuvar incelemeleri, anjiyografik ve ekokardiyografik değerlendirmeler uygulandı.
Bulgular: Diyabetik grupta, diyabetik olmayan gruba kıyasla CTO PCI sonrası aritmi insidansı (%45,71’e karşı %24, %95 GA: 1,2363–2,9346, P = 0,004), sürekli ventriküler aritmi (%20’ye karşı %7, %95 GA: 1,2159–6,7138, P = 0,016) ve 30 gün içinde tekrarlayan aritmi (%24,29’a karşı %9, %95 GA: 1,2772–5,7012, P = 0,008) anlamlı olarak daha yüksek bulundu. Parsimonyal çok değişkenli lojistik regresyon modelinde, çok damar hastalığı CTO PCI sonrası aritmi ile bağımsız olarak ilişkili bulunmaya devam etti (düzeltilmiş OR 5,623, %95 GA: 2,709–11,671, P < 0,001). Buna karşın diyabetes mellitus (düzeltilmiş OR 1,528, %95 GA: 0,699–3,338, P = 0,288) ve işlem süresi (düzeltilmiş OR 1,025, %95 GA: 1,000–1,050, P = 0,054) sonuç ile bağımsız olarak ilişkili değildi.
Sonuç: Diyabetik hastalarda, diyabetik olmayan hastalara kıyasla başarılı kronik total oklüzyon perkütan koroner girişimi (CTO PCI) sonrasında aritmojenik olay insidansı anlamlı olarak daha yüksekti. Bununla birlikte, parsimonyal çok değişkenli modelde düzeltme yapıldıktan sonra, diyabetes mellitusun kendisinden ziyade çok damar hastalığı CTO PCI sonrası aritmi ile bağımsız olarak ilişkili olmaya devam etti.

Anahtar Kelimeler: Aritmik sonuçlar, kronik total oklüzyon, diyabetik, diyabetik olmayan, revaskülarizasyon.