Kardiyovasküler hastalık (KVH), dünya genelinde diğer tüm hastalıklardan daha fazla ölüme neden olmaya devam etmektedir. Geleneksel klinik ziyaretleri yalnızca sağlığın kısa süreli bir anlık görüntüsünü sunar ve bu durum, korunma ve erken müdahale için birçok fırsatın kaçırılmasına yol açar. Giyilebilir teknolojiler artık kardiyovasküler bakımı günlük yaşama taşıyarak sürekli fizyolojik ve davranışsal veri sağlamaktadır; bu da KVH’nin nasıl tespit edildiğini, tedavi edildiğini ve nihayetinde nasıl önlendiğini dönüştürme potansiyeline sahiptir. Bu derleme, tüketici sınıfı bilekliklerden gelişmiş sensör içeren akıllı tekstillere kadar uzanan giyilebilir cihazların kardiyovasküler tıbbı nasıl yeniden şekillendirdiğini ele almaktadır. Mekanik, optik ve elektrokimyasal algılama yöntemleri ile bunların bakım sürecinin farklı aşamalarındaki uygulamaları tartışılmaktadır: risk değerlendirmesi, aritmi ve iskemi tespiti, kalp yetersizliği izlem ve kardiyak rehabilitasyon. Yapay zekâ ile birleştirildiğinde bu cihazlar, semptomlar ortaya çıkmadan önce klinik kötüleşmeyi öngörebilen öngörüsel içgörüler üretmektedir. Öncü çalışmalar gerçek yaşamda önemli bir potansiyel ortaya koysa da ölçüm doğruluğu, hasta uyumu, veri fazlalığı ve sağlık sistemlerine sınırlı entegrasyon gibi süregelen zorluklar mevcut etkilerini sınırlandırmaktadır. Bunun yanı sıra, maliyet ve dijital okuryazarlık konularındaki eşitsizlikler acilen ele alınmazsa kardiyovasküler sonuçlardaki farklılıkların daha da artması riski bulunmaktadır. Giyilebilir teknolojiler, kardiyovasküler tıbbı hastane ortamının ötesine taşıyarak ev ortamına ulaştırmakta ve reaktif tedavi yaklaşımından proaktif, kişiselleştirilmiş ve eşitlikçi bir bakıma geçiş için benzersiz bir fırsat sunmaktadır. Çok modlu algılama teknolojileri, yapay zekâ ve sağlık sistemleriyle sorunsuz entegrasyon alanındaki ilerlemeler, gerekli bilimsel doğrulama, dikkatli düzenleme ve sağlık eşitliğine bağlılık sağlandığı takdirde giyilebilir cihazları KVH ile mücadelede temel araçlardan biri haline getirebilir.

Amaç: İntravenöz ilaçlar damara uygulandığında, ilaçla ilk karşılaşan savunma mekanizması eritrositlerdir. Katalaz, eritrositlerde bulunan temel antioksidan enzimdir. İlaca bağlı katalaz inhibisyonu, ilaç yan etkilerine yol açabilir. Katalaz iyi bilinen bir enzim olmasına karşın, literatürde ilaç–katalaz etkileşimini araştıran çalışma sayısı sınırlıdır. Bu nedenle bu çalışmada, sıvı kardiyak ilaçların katalaz aktivitesi üzerindeki etkileri in vitro olarak araştırıldı.

Yöntem: Katalaz aktivitesi, Aebi tarafından geliştirilen ve spektrofotometrik temele dayanan yöntem kullanılarak değerlendirildi. İlaçlar in vitro koşullarda insan kanı ile etkileşime tabi tutuldu. Elde edilen IC50 değerleri karşılaştırıldı.

Bulgular: En güçlü katalaz inhibitörleri noradrenalin (IC50: 4,61 µM), adrenalin (IC50: 32,58 µM) ve amiodaron hidroklorür (IC50: 41,86 µM) olarak belirlendi. Dopamin hidroklorürün (IC50: 429,15 µM) ve lidokain hidroklorürün (IC50: 453,1 µM) katalaz inhibisyonu üzerindeki etkilerinin oldukça düşük olduğu saptandı. Diğer ilaçların IC50 değerleri ise adenozin için 58,49 µM, atropin sülfat için 68,75 µM, dobutamin hidroklorür için 80,79 µM, gliseril trinitrat için 86,66 µM ve heparin sodyum için 92,4 µM olarak bulundu.

Sonuç: Noradrenalin, adrenalin ve amiodaron hidroklorür, katalaz enzimi üzerinde güçlü inhibitör etkiye sahiptir. Katalaz inhibisyonu, bu ilaçların yan etkilerinden sorumlu olabilecek mekanizmalardan biri olabilir. Bu nedenle söz konusu ilaçlar tedavide kullanılırken, katalaz inhibisyonu ile ilişkili olası yan etkilerin önlenmesi amacıyla ilaç dozları ve uygulama süreleri dikkatle kontrol edilmelidir.

Amaç: NOS3 geninin T-786C polimorfizminin, kronik kalp yetmezliği (KKY) olan Özbek hastalarda böbrek yetmezliğinin başlangıcı ve ilerlemesi üzerindeki etkisini araştırmak.

Yöntem: Çalışmaya, Özbek uyruklu KKY tanılı 200 hasta dâhil edildi. Glomerüler filtrasyon hızı (eGFR) 110 hastada 60 ml/dak/1,73 m²’nin üzerinde, 90 hastada ise bu değerin altındaydı. Kontrol grubu, Özbek uyruklu 120 şartlı sağlıklı donörden oluşturuldu. NOS3 T-786C polimorfizminin analizi için, üreticinin standart protokolüne uygun olarak NPF Litex LLC (Moskova, Rusya) tarafından geliştirilen ticari test kitleri kullanıldı. NOS3 promotör bölgesindeki polimorfik alanın amplifikasyonu, Rotor-Gene Q termal döngü cihazı (QIAGEN, Hilden, Almanya) kullanılarak gerçekleştirildi. Polimeraz zincir reaksiyonu (PCR), toplam 25 µL hacimde ve şu döngü koşullarında uygulandı: 95 °C’de 5 dakika süren başlangıç denatürasyonu; ardından 95 °C’de 30 saniye denatürasyon, 60 °C’de 30 saniye primer bağlanması ve 72 °C’de 1 dakika DNA uzaması olmak üzere 35 döngü; son olarak 72 °C’de 10 dakika süreyle son uzatma aşaması gerçekleştirildi. Elde edilen veriler, SPSS istatistik paket programı (IBM Corp., Armonk, NY, ABD) ve OpenEpi v9.2 (OpenEpi, Emory University, Atlanta, GA, ABD) kullanılarak analiz edildi.

Bulgular: Genotip ve allelik varyasyonların dağılımında farklılık eğilimi olduğu saptandı. Ana grupta C alelinin sıklığı %35,5 iken kontrol grubunda bu oran %28,3 olarak bulundu. eGFR değeri < 60 ml/dak/1,73 m² olan hastalarda C/C genotipine sahip olma olasılığı daha yüksekti (%15,6; kontrol grubunda %10,8). T-786C polimorfizminin, NOS3 aktivitesini bozarak nitrik oksit (NO) üretimini azalttığı ve bu durumun böbrek fonksiyon bozukluğunu ağırlaştırdığı gözlendi.

Sonuç: NOS3 geninin T-786C polimorfizmine ait C genetik varyantı, kronik kalp yetmezliği olan hastalarda bozulmuş böbrek fonksiyonu ile ilişkilidir.

Amaç: Nöbet görevi olan asistanlarda otonomik disfonksiyonun kalp hızı değişkenliği (HRV) ile değerlendirilmesi amaçlandı.

Yöntem: Toplam 140 asistanın (104’ü nöbet tutan, 36’sı nöbet tutmayan) katıldığı kesitsel bir çalışma yapıldı. HRV parametreleri, stres indeksleri ve fiziksel aktivite düzeyi (IPAQ skoru) parametrik ve non-parametrik testler kullanılarak karşılaştırıldı.

Bulgular: Nöbet tutan asistanlarda daha yüksek kalp hızı (84’e karşı 79 vuru/dakika, P = 0.006), daha yüksek stres indeksleri (12.1’e karşı 9.96, P = 0.003) ve daha düşük parasempatik belirteçler (RMSSD, SDNN, PNS indeksi; tümü için P ≤ 0.006) saptandı. Fiziksel aktivite düzeyleri açısından gruplar arasında anlamlı fark bulunmadı.

Sonuç: Gece nöbetleri, yaşam tarzı faktörlerinden bağımsız olarak otonomik dengeyi bozmakta ve kardiyovasküler riski artırmaktadır.

Amaç: ST-segment elevasyonlu miyokard enfarktüsü (STEMI) sonrası sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonunun (LVEF) doğru tahmini, uzun dönem yönetim ve kardiyovasküler risk sınıflaması açısından önemlidir. Bu çalışmada STEMI sonrası altıncı ay LVEF’nin belirleyicilerinin saptanması ve bireyselleştirilmiş prognostik değerlendirme için klinikte uygulanabilir bir nomogram geliştirilmesi amaçlandı.

Yöntem: Bu prospektif, tek merkezli kohort çalışmaya Temmuz 2018–Ekim 2018 tarihleri arasında STEMI tanısı ile başvuran ardışık hastalar dahil edildi. Başlangıç klinik, laboratuvar ve anjiyografik değişkenler toplandı. LVEF, indeks yatış sırasında ve altıncı ay izleminde transtorasik ekokardiyografi ile değerlendirildi. Hastalar izlem LVEF’sine göre dört gruba ayrıldı. Altıncı ay LVEF’nin belirleyicileri orantılı odds lojistik regresyon ile belirlendi ve nihai çok değişkenli modele dayalı bir nomogram oluşturuldu.

Bulgular: Toplam 231 hasta analiz edildi (medyan yaş: 57 yıl; %83 erkek). Başlangıçta 119 hastada (%51) LVEF <%50 saptanırken, altıncı ay izleminde 115 hastada (%49) LVEF < %50 olarak devam ettiği görüldü. Çok değişkenli analizde başlangıç LVEF, pik kreatin kinaz–miyokardiyal band (CK-MB) düzeyi, yaş, hipertansiyon varlığı ve final Thrombolysis in Myocardial Infarction (TIMI) akım derecesi, izlemdeki LVEF’nin bağımsız belirleyicileri olarak saptandı (tümü için P < 0,05).

Sonuç: Başlangıç LVEF ve pik CK-MB düzeyi, STEMI sonrası altıncı ay LVEF’nin en güçlü belirleyicileriydi. Yaş, hipertansiyon ve final TIMI akım derecesi de diğer belirleyiciler olarak tespit edildi. Geliştirilen nomogram, STEMI’den sağ kalan hastalarda bireyselleştirilmiş izlem planlaması ve risk değerlendirmesi için pratik bir araç sunmaktadır.

Amaç: Oksidatif stresin, redoks dengesizliği yoluyla atriyal yeniden yapılanmaya katkıda bulunarak atriyal fibrilasyonun (AF) patogenezinde rol oynadığı gösterilmiştir. Bu çalışmanın amacı, atriyal fibrilasyonu olan hastalarda serum tiyol/disülfit homeostazı (TDH) parametreleri ile sol atriyumun (LA) yapısal yeniden yapılanmasını gösteren ekokardiyografik göstergeler arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir.

Yöntem: Bu kesitsel çalışmaya AF tanısı konmuş 123 hasta ve 58 sağlıklı kontrol dahil edildi. Tüm katılımcıların demografik, biyokimyasal ve ekokardiyografik verileri toplandı. Serum doğal tiyol, total tiyol ve disülfit düzeyleri tam otomatik spektrofotometrik bir yöntem kullanılarak analiz edildi. LA boyutları, hacmi, sferisite ve hacim indeksi transtorasik ekokardiyografi ile ölçüldü. LA hacim indeksi ile bağımsız olarak ilişkili faktörleri belirlemek amacıyla korelasyon ve çoklu doğrusal regresyon analizleri yapıldı.

Bulgular: AF hastalarında kontrol grubuna kıyasla LA çapı, LA hacmi ve LA hacim indeksinin anlamlı derecede arttığı saptandı (tüm P < 0.001). TDH parametreleri açısından AF ve kontrol grupları arasında anlamlı fark bulunmadı (P > 0.05). AF grubunda doğal tiyol ve total tiyol düzeyleri sırasıyla LA longitudinal çapı ve LA boyut indeksi ile ters korelasyon gösterdi. Çok değişkenli analizde doğal tiyol düzeyi (β=–0.235, P = 0.001), vücut yüzey alanı (β=–0.143, P = 0.03) ve LA hacim indeksinin bağımsız belirleyicileri olarak saptandı.

Sonuç: Doğal tiyol düzeyleri, AF’de sol atriyal yeniden yapılanma göstergeleri ile sınırlı düzeyde ilişki göstermektedir. Gruplar arasında anlamlı fark bulunmaması ve korelasyonların görece zayıf olması nedeniyle bu bulgular kesin sonuçlardan ziyade hipotez oluşturucu nitelikte değerlendirilmelidir.

Amaç: Algılanan kontrol, öz yönetimin önemli olduğu kronik hastalıkları olan hasta gruplarında ele alınması gereken bir konudur. Kontrol algısı yüksek olan hastalar, kronik hastalık semptomlarının yönetimi ve hastalığa uyum konusunda yüksek başarı oranına sahiptir.

Yöntem: Bu çalışma, kalp yetmezliği olan Türk hastalarda Kontrol Tutumları Ölçeği-Revize'nin psikometrik özelliklerini araştırmak için tasarlanmış metodolojik bir uyarlamadır. Ölçeğin güvenilirlik testlerinde, iç tutarlılığı belirlemek için Cronbach alfa katsayısı kullanılmış, madde homojenliği ise madde-toplam ve madde-madde korelasyonları kullanılarak değerlendirilmiştir. Ölçeğin geçerlilik testlerinde ise doğrulayıcı faktör analizi ve bilinen ilişkiler için hipotez testi, ayırt edici geçerlilik ve test-tekrar test güvenilirliği kullanılmıştır.

Bulgular: Ölçeğin doğrulayıcı faktör analizi (CFA) testi orijinal CAS-R'nin tek faktörlü yapısının destekleyici uyum indeksleri ile sonuçlanmıştır (tüm maddeler için P < 0,001). Ölçeğin Cronbach alpha güvenilirlik katsayısı 0,99 olarak hesaplanmıştır. Yapı geçerliliği için kullanılan hipotez testinde Türkçe Kontrol Tutumları Ölçeği-Revize ile dokuz maddelik Avrupa Kalp Yetmezliği Öz Bakım Ölçeği arasında r = 0,568 (P < 0,05) orta düzeyde korelasyon saptanmıştır.

Sonuç: Bu sonuçlara dayanarak, Kontrol Tutumları Ölçeği-Revize'nin Türk hastalar için uygun ve güvenilir bir araç olduğu sonucuna varılabilir. Bulguların hem sağlık profesyonelleri hem de hastalar için yararlı olması beklenmektedir.

Çift girişli sol ventrikül (DİLV), tek ventrikül defektleri olarak da bilinen, nadir görülen konjenital kalp defektlerindendir ve her iki atriyumdan çıkan kanın tek bir ventriküle aktığı karmaşık bir yapıya sahiptir ve tüm konjenital kalp hastalıklarının yaklaşık %1,5'ini oluşturur. Kalp hastalığı öyküsü olmayan 37 yaşındaki kadın hasta, rutin kardiyolojik değerlendirmeler için polikliniğimize başvurdu. Kardiyak oskültasyonda, mezokardiyak odakta 3/6 pansistolik ve pulmoner odakta 3/6 sistolik ejeksiyon üfürümü duyulması üzerine transtorasik ekokardiyografi (TTE) yapıldı. Hastanın TTE'sinde, dört odacıklı apikal görüntülemede atriyoventriküler kapakların tek bir ventriküler boşluğa açıldığı görüldü. Belirgin bir interventriküler septum görülmezken, rudimenter bir sağ ventrikül ve ventriküler septal defekt (VSD) izlendi. Pulmoner kapakta 38 mmHg'lik bir gradient vardı. Hafif-orta şiddette pulmoner stenoz mevcuttu. Daha sonra yapılan transözofageal ekokardiyografide (TEE) de rudimenter interventriküler septum ve sağ ventrikül gözlendi. Hastanın VSD’sinde şantın küçük düzeyde olması, pulmoner vasküler direncin normal sınırlarda bulunması ve belirgin semptom vermeden, siyanoz gelişmeden erişkin yaşa ulaşması da göz önüne alınarak ayrıca hastaya enfektif endokardit profilaksisi, ara ara flebotomi gerekebileceği anlatılarak yakın tıbbi takip kararı alındı. Çift girişli sol ventrikül, genellikle çocukluk çağında semptomatik olarak teşhis edilen ve cerrahi müdahale gerektiren ciddi bir konjenital kalp anomalisi olarak bilinir. Ancak literatürde, çok nadir de olsa cerrahi müdahale olmaksızın erişkinliğe ulaşan asemptomatik seyirli vakalar bildirilmiştir.

Kardiyak resenkronizasyon tedavisi (CRT), kalp yetersizliği olan hastalarda klinik sonuçları iyileştirmektedir. Ancak daha önce uygulanan perkütan mitral anüloplasti gibi girişimler, sol ventrikül lead yerleşimini engelleyebilir. Bu yazıda, iskemik kardiyomiyopati ve ciddi fonksiyonel mitral yetersizliği olan, daha önce Karillon cihazı implante edilmiş 70 yaşında erkek bir hasta sunulmaktadır. Koroner sinüs yolunun erişilemez olması nedeniyle, sol dal demeti alanına pil yerleştirilerek optimizasyonlu CRT (LOT-CRT) uygulanmıştır. İşlem başarılı olmuş; QRS süresi, ekokardiyografik parametreler ve klinik durum iyileşmiştir. Bu olgu, anatomik zorlukların bulunduğu hastalarda, konvansiyonel CRT’nin uygulanamadığı durumlarda fizyolojik bir alternatif olarak LOT-CRT yönteminin uygulanabilirliğini göstermektedir.