Amaç: Bu çalışmanın amacı, ST yükselmeli miyokard enfarktüsü (STEMI) ve tek damar hastalığı olan ve primer perkütan koroner girişim (PKG) uygulanan hastalarda BioMime ve daha kalın destekli Ultimaster sirolimus salınımlı stentlerin (SES) güvenlik ve etkinliğini karşılaştırmaktır.

Yöntem: Bu prospektif, tek merkezli, non-inferiorite çalışması, STEMI tanısı almış, 19 ila 65 yaşları arasında, her iki cinsiyetten 221 STEMI hastası üzerinde yürütülmüştür. Tüm hastalara elektrokardiyogram, ekokardiyografi ve klinik takip uygulanmıştır. Başlangıçta ve takipte kantitatif koroner anjiyografi (QCA) yapılmıştır.

Bulgular: İşlem sonrası kantitatif koroner anjiyografi (QCA), BioMime ve Ultimaster grupları arasında akut lümen kazancı ve rezidüel stenoz açısından anlamlı bir fark göstermemiştir. BioMime grubunda ikili restenoz (7 [15,2%)) Ultimaster grubuna (6 [13,3%) kıyasla biraz daha fazlaydı, bağıl risk [95% güven aralığı, GA]: 0,947 [0,329–2,725], P = 0,797). Stent içi geç lümen kaybındaki (LLL) gruplar arasındaki değişim minimaldi (BioMime grubunda 0,33 ± 0,3 mm, Ultimaster grubunda 0,32 ± 0,4 mm, Fark [95% GA]: 0,007 [-0,16–0,17], P = 0,935; önceden belirlenmiş eşit etkililik = 0,024). 30. gün ve 14. aydaki klinik sonlanım noktaları ile 14. aydaki hasta ve cihaz odaklı sonlanım noktaları, BioMime ve Ultimaster grupları arasında anlamlı bir farklılık göstermemiştir. Alt grup analizi, Ultimaster stentinin yaşlı hastalarda (>70 yaş) hedef damar yetmezliği (TVF) açısından potansiyel bir fayda sağladığını ortaya koymuştur.

Sonuç: STEMI hastalarında primer PKG'de, BioMime stentleri bir yıllık takipte Ultimaster stentlerinden daha düşük performans göstermemiştir. Bu sonuçları doğrulamak için daha uzun takip süreli ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.

Amaç: Transvenöz elektrot ekstraksiyonu (TLE), cihazla ilişkili enfeksiyonlar gibi çeşitli klinik durumlarda kullanılmaktadır. Mekanik tahrikli kılıflar, TLE prosedürlerinde yaygın olarak kullanılan araçlardandır. Bu çalışmada, cihazla ilişkili enfeksiyonların tedavisinde kronik olarak implante edilmiş elektrotların yeni bir ekstraksiyon tekniğiyle çıkarılmasının işlem ve klinik sonuçları değerlendirildi.

Yöntem: Standart implantasyon stiletleri, kementler, yeniden kullanılmış döner kılıflar, kateterler ve teller kullanılarak uygulanan yeni ekstraksiyon tekniği; işlem başarısı ve klinik sonuçlar açısından değerlendirildi.

Bulgular: Cihazla ilişkili enfeksiyonu olan toplam 12 ardışık hasta yeni TLE prosedürü ile tedavi edildi. Tüm hastalarda tam işlem başarısı elde edildi ve minör komplikasyon oranı %8 (1 hasta) olarak kaydedildi. Hiçbir majör komplikasyon veya işlemle ilişkili ölüm gözlenmedi. Medyan 435 günlük takip süresince bir hasta çok ilaca dirençli sistemik enfeksiyon nedeniyle, bir hasta son evre kalp yetmezliği nedeniyle yaşamını yitirdi; bir hasta ise ek kapak endokarditi nedeniyle kapak cerrahisi geçirdi. Çalışma grubunda hiçbir yeniden enfeksiyon vakası görülmedi. Ayrıca bu yeni tekniğin, kilitleme stiletleri ve kullanılmamış döner kılıflar içeren geleneksel standart teknikten yaklaşık %85 daha ucuz olduğu bulundu.

Sonuç: Kullanılmamış ekstraksiyon araçlarının temin edilemediği veya geri ödeme sorunlarının bulunduğu durumlarda, bu yeni TLE tekniği etkili ve güvenli bir çözüm sunabilir.

Amaç: Kateter bazlı ablasyon, atriyal fibrilasyonun (AF) yönetiminde faydalı bir tedavi seçeneği olarak günümüzde yaygın şekilde kabul görmektedir. Ancak, işlemin uzun sürmesi ve ağrılı olması, hastaların hareket etmesine neden olabilir; bu da elektro-anatomik haritalama sistemlerinde bozulmalara yol açabilir. Vücut hareketlerini önlemek ve ağrıyı kontrol altına almak için sedatif ve analjezik ajanlar kullanılmaktadır. Bu çalışmada, AF nedeniyle radyofrekans ablasyon uygulanan hastalarda derin sedasyon için ketamin ve propofolün güvenliği ve etkileri açısından karşılaştırılması amaçlanmıştır.

Yöntem: Bu retrospektif ve tek merkezli çalışmaya, hastanemizde derin sedasyon (entübasyon yapılmaksızın) altında radyofrekans AF ablasyonu uygulanan 108 hasta dahil edilmiştir. Hastalar, derin sedasyon için uygulanan anestezik ajana göre iki gruba ayrılmıştır: propofol grubu ve ketamin grubu. İşlem süresi, başarı oranları ve iyileşme süreleri karşılaştırılmıştır.

Bulgular: Toplam 108 hastanın 54’ü propofol grubunda, 54’ü ise ketamin grubunda yer almıştır. İşlem süreleri her iki grupta da benzer bulunmuştur (propofol grubu: 135 dk (120–145) vs. ketamin grubu: 140 dk (120–155), P = 0.803). İşlem sonrası göz açma süresi, propofol grubunda 275 saniye, ketamin grubunda ise 266 saniye olarak ölçülmüştür (P = 0.530). Ayrıca, sistolik ve diyastolik kan basıncı ile kalp atım hızının başlangıç ölçümlerinde anlamlı bir fark tespit edilmemiştir.

Sonuç: Sonuç olarak, propofol grubu ile ketamin grubu arasında sonuçlar açısından anlamlı bir fark bulunmamıştır. Bildiğimiz kadarıyla, bu çalışma ketamin ve propofolün radyofrekans AF ablasyonu uygulanan hasta grubundaki etkinliğini değerlendiren ilk çalışmadır.

Amaç: Atriyal fibrilasyon (AF), kardiyak aritmilerin en sık nedeni olup psikolojik iyi oluş üzerinde olumsuz etkilere sahiptir. Bu çalışmanın amacı, non-valvüler AF hastalarında depresyon ve anksiyete prevalansını değerlendirmek ve bu psikolojik durumlar ile uygulanan tedavi rejimleri arasındaki ilişkiyi incelemektir.

Yöntem: Kesitsel nitelikteki bu çalışma, 2021-2022 yılları arasında non-valvüler AF tanısı ile tedavi gören toplam 255 hastayı kapsamaktadır. Hastaların psikolojik değerlendirmelerinde Beck Depresyon ve Beck Anksiyete Envanteri kullanılmıştır. Depresyon ve anksiyetenin belirleyicilerini tespit etmek amacıyla çok değişkenli regresyon analizi uygulanmıştır.

Bulgular: Çalışmaya dahil edilen hastaların 62'si warfarin, 124'ü yeni nesil oral antikoagülan (NOAK) kullanırken, 69'u herhangi bir oral antikoagülan (OAK) tedavisi almamaktaydı. Orta ve üstü şiddet baz alındığında, hastaların %68,6’sında depresyon, %64,7’sinde anksiyete tespit edilmiştir. NOAK kullanan hastalar ile herhangi bir OAK tedavisi almayan hastalar arasında anksiyete ve depresyon puanları açısından anlamlı bir fark bulunmazken, warfarin kullanan grupta diğer iki gruba kıyasla anlamlı derecede daha yüksek bulunmuştur. Depresyon şiddeti, yaş, anksiyete, CRP ve CHA2DS2-VASc puanları ile pozitif korelasyon göstermiştir. Anksiyete ise yaş, depresyon ve CHA2DS2-VASc skoru ile pozitif, ejeksiyon fraksiyonu ile negatif korelasyona sahipti. Regresyon analizi, warfarin tedavisinin anksiyete şiddetini öngörmede önemli faktörlerden biri olduğunu göstermiştir.

Sonuç: Çalışmamızın bulguları, warfarin kullanımının AF hastalarında belirgin psikolojik etkilere neden olduğunu ortaya koymaktadır. Eşlik eden psikiyatrik hastalıkların kötü prognoz ve artmış mortalite ile ilişkili olduğu göz önünde bulundurulduğunda, hastaların tedavi sürecinde ruhsal sıkıntılarının da ele alındığı uygun müdahale stratejilerinin geliştirilmesi önemli klinik faydalar sağlayabilir.

Amaç: Başlangıçta kapak hastalığı ile ilişkili olmayan atriyal fibrilasyonu olan bireylerde inme riskini değerlendirmek için geliştirilen CHA2DS2-VASc skoru (Konjestif kalp yetmezliği, Hipertansiyon, Yaş ≥ 75, Diyabetes mellitus, daha önce inme/geçici iskemik atak/sistemik emboli, vasküler hastalık, yaş 65-74 ve cinsiyet kategorisi - kadın), günümüzde kardiyovasküler hastalıkların prognostik değerlendirmesi için de kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, periferik arter hastalığı (PAH) olan bireylerde lezyon şiddeti ve uzun dönem sağkalım sonuçları açısından CHA2DS2-VASc skorunun öngörücü rolünü değerlendirmektir.

Yöntem: Bu retrospektif analiz, bilgisayarlı tomografi (BT) anjiyografi ile PAH tanısı konulan ve iki tıp merkezinden ardışık olarak dahil edilen 784 hastayı içermektedir. Tüm katılımcılar için CHA2DS2-VASc skoru belirlendi, lezyon şiddeti TASC II kriterlerine göre değerlendirildi ve hastalar TASC-AB (basit) ve TASC-CD (kompleks) lezyon gruplarına ayrıldı. Mortalite verileri hastane ve sosyal güvenlik kayıtlarından elde edilmiştir.

Bulgular: Çalışmaya 784 hasta (ortalama yaş 61,7±9,9 yıl; %17,2 kadın) dahil edildi. Lezyon şiddetini öngörmek için yapılan regresyon analizinde, CHA2DS2-VASc skoru (P < 0,007) ve sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonunun (P = 0,009) bağımsız öngörücüler olduğunu bulduk. ROC analizi, 3,5 CHA2DS2-VASc skoru eşiğinin uzun dönem mortaliteyi %70 duyarlılık ve %79 özgüllükle öngördüğünü göstermiştir (P < 0,001). Kaplan-Meier sağkalım tahminleri, daha yüksek CHA2DS2-VASc skorlarına sahip hastaların 60 aylık takip süresi boyunca anlamlı olarak daha düşük sağkalım oranlarına sahip olduğunu göstermiştir (P < 0,001).

Sonuç: CHA2DS2-VASc skoru, PAH’lı bireylerde hem lezyon şiddetiyle hem de olumsuz uzun dönem sonuçlarla bağımsız olarak ilişkili bulunmuştur.

Amaç: Aort darlığı (AD) yönetimi; karmaşık klinik, görüntüleme ve risk sınıflandırma verilerinin entegrasyonunu gerektirir. ChatGPT ve Gemini yapay zeka gibi büyük dil modelleri (LLM’ler) sağlık hizmetlerinde umut verici sonuçlar göstermiştir, ancak kapak hastalıklarında, özellikle de AD’deki performansları yeterince değerlendirilmemiştir. Bu çalışma, AD ile ilişkili kılavuz temelli ve klinik senaryo sorularında ChatGPT ile Gemini yapay zekanın sistematik olarak karşılaştırılmasını amaçlamıştır.

Yöntem: 2021 ESC/EACTS kılavuzları temel alınarak, 20 bilgi temelli ve 20 klinik senaryo sorusundan oluşan toplam 40 açık uçlu AD sorusu geliştirildi. Her iki model de bağımsız olarak sorgulandı. Yanıtlar, ikisi kardiyolog olan iki bağımsız değerlendirici tarafından körleme yöntemiyle, yapılandırılmış 4 puanlık bir sistemle puanlandı. Kompozit puanlar kategorize edildi ve karşılaştırmalar Wilcoxon işaretli sıralar testi ve ki-kare testi ile yapıldı.

Bulgular: Gemini yapay zeka, ChatGPT'ye kıyasla anlamlı derecede daha yüksek ortalama toplam puan elde etti (3,96 ± 0,17 vs. 3,56 ± 0,87; P = 0,003). Kılavuzlara tamamen uyumlu yanıtlar Gemini yapay zeka tarafından daha sık verildi (%95,0 vs. %72,5), ancak genel uyum dağılımı geleneksel anlamlılık düzeyine ulaşmadı (P = 0,067). Gemini yapay zeka her iki soru türünde de daha tutarlı performans sergiledi. Değerlendiriciler arası uyum ChatGPT için mükemmel (κ = 0,94), Gemini yapay zeka için ise orta düzeydeydi (κ = 0,66).

Sonuç: Gemini yapay zeka, doğruluk, tutarlılık ve kılavuz uyumu açısından ChatGPT'ye üstünlük göstermiştir. LLM’ler kardiyovasküler bakımda tamamlayıcı araçlar olarak potansiyel taşısa da, uzman denetimi vazgeçilmezdir ve özellikle AD yönetiminde klinik entegrasyon öncesi modellerin daha da geliştirilmesi gerekmektedir.

Bu derleme, yetişkinlerde pulmoner arterden sol koroner arterin anormal kökenli (ALCAPA) sendromuna ilişkin yayınlanmış on olgu sunumunun klinik görünüm, tanı yöntemleri ve tedavi yaklaşımlarına odaklanarak yapılandırılmış bir özetini sunmaktadır. ALCAPA'lı yetişkin hastaların İngilizce olgu sunumlarını belirlemek için PubMed veritabanı kullanılarak anlatımsal bir derleme yapılmıştır. Açıkça bildirilen klinik özellikler, tanı yöntemleri ve tedavi yaklaşımına göre on vaka seçilmiştir. En sık görülen semptomlar atriyal fibrilasyon, göğüs ağrısı, dispne ve senkop idi. Dört vakada cerrahi düzeltme yapılırken, diğer vakalar konservatif veya tıbbi tedavi ile yönetilmiştir. Yetişkin tipi ALCAPA, değişken klinik belirtilerle ortaya çıkar ve bireyselleştirilmiş tedavi gerektirir. Optimal sonuçlar için zamanında tanı ve uygun yönetim çok önemlidir.

İnme hastalarında kardiyak embolik köken önemli bir etyolojik nedendir. Sol ventrikül yerleşimli trombüsler farklı nedenlere bağlı oluşabilmektedir. Bu olguda 76 yaşında bir kadın hastanın sol ventrikül apeksinde yerleşimli bir trombüse klinik, laboratuvar ve özellikle farklı görüntüleme yöntemleri ışığında yaklaşılmış ve hastamız üzerinden nadir görülen Loeffler endokardit tanısına yaklaşım özetlenmiştir.

61 yaşındaki kadın hastaya tekrarlayan paroksismal atriyal fibrilasyon nedeniyle kriyobalon ablasyonu uygulandı. Kriyobalon ablasyon işleminden önce hastanın pulmoner ven anatomisini görüntülemek için çekilen kontrastlı bilgisayarlı tomografi anjiyografide, sol atriyal rooftan çıkan bir aksesuar pulmoner ven saptandı. Literatürde nadir görülen bu aksesuar vene ilk kez kriyobalon ablasyonu başarıyla gerçekleştirildi.

Coronary artery rupture is a rare but potentially fatal complication of coronary procedures. This case report describes a 63-year-old male patient with coronary atherosclerotic heart disease who presented with typical symptoms. However, echocardiography, myocardial injury markers, and electrocardiograms did not indicate an acute myocardial infarction. Coronary angiography (CAG) revealed lesions in two vessels, requiring intervention. During the procedure, a coronary artery rupture occurred. Intravascular ultrasound (IVUS) revealed negative vessel remodeling in the affected arteries. Coronary artery rupture is uncommon in clinical practice and is primarily documented in case reports. Due to the limited information available on its management, early detection and timely treatment are essential.