Transkateter Fontan Fenestrasyonunun Kapatılması Sonrası Klinik ve Hemodinamik Sonuçlar: Tek Merkezli Retrospektif Kohort Çalışması

Amaç: Tek merkezli retrospektif bir kohortta transkateter Fontan fenestrasyonu kapatılmasının endikasyonlarını, hemodinamik değişikliklerini ve orta dönem sonuçlarını tanımlamaktır.
Yöntem: Bu retrospektif, tek merkezli kohort çalışmasına, Ocak 2015 ile Nisan 2025 tarihleri arasında cerrahi olarak oluşturulmuş Fontan fenestrasyonu transkateter yolla kapatılan ardışık tüm hastalar dahil edildi. Demografik, anatomik, ekokardiyografik, hemodinamik, işlemsel ve takip verileri hasta dosyalarından elde edildi. Birincil sonlanım noktası, istirahat hâlindeki sistemik arteriyel oksijen satürasyonundaki değişimdi. İkincil sonlanım noktaları ise ortalama Fontan basıncındaki değişiklikleri, periprosedürel komplikasyonları, geç dönem Fontan ile ilişkili morbiditeleri ve yeniden fenestrasyon gereksinimini içeriyordu. Hastalar ayrıca Fontan ameliyatının tamamlanmasından sonraki ≤24 ay içinde fenestrasyonu kapatılanlar erken, >24 ay sonra kapatılanlar ise geç fenestrasyon kapatma grubu olarak sınıflandırıldı.
Bulgular: Çalışmaya 16 hasta (%50’si erkek) dahil edildi ve hastaların %75’inde ekstrakardiyak konduit Fontan mevcuttu. Fontan ameliyatının tamamlanması ile fenestrasyonun kapatılması arasındaki medyan süre 18,5 ay olup hastaların %62,5’ine erken kapatma uygulandı. Başlıca endikasyon desatürasyondu (%87,5); şüpheli veya belgelenmiş sistemik emboli ise olguların %12,5’ini oluşturuyordu. Başlangıçtaki ortalama Fontan basıncı 12,0±3,0 mmHg, sistemik oksijen satürasyonu ise %82,7±10,0 idi. Kapatma sonrasında ortalama Fontan basıncı hafifçe artarak 12,9±3,0 mmHg’ye yükselirken (P = 0,056), oksijen satürasyonu %95,4±3,5’e yükseldi (P < 0,001). Medyan 5,7 yıllık takip süresince hastaların %93,8’inde majör Fontan ile ilişkili komplikasyon veya yeniden fenestrasyon gereksinimi gelişmedi.
Sonuç: Özenle seçilmiş fenestre Fontan dolaşımına sahip hastalarda, balon test oklüzyonu rehberliğinde gerçekleştirilen transkateter kapatma, sistemik oksijenasyonda belirgin bir iyileşme ve ortalama Fontan basıncında yalnızca küçük bir artış ile ilişkiliydi. Örneklem büyüklüğünün sınırlı ve çalışma tasarımının retrospektif olması nedeniyle, kapatma zamanlamasına ilişkin karşılaştırmalar keşifsel olarak yorumlanmalı ve kapatma kararları klinik ve hemodinamik değerlendirmelere göre bireyselleştirilmelidir.

Anahtar Kelimeler: Konjenital kalp hastalığı, fenestrasyon, Fontan ameliyatı, tek ventrikül, transkateter kapatma.